Jętka
Spokojny rozum, zabijający gwałtowność smutku estetyką zerowej śmierci.
Zamknięte serce przebite prawdą, tracące równowagę, przeszłość z podciętymi skrzydłami.
Bezduszny rozum, milcząca postawa, zerwana nić, skręcająca ciało i umysł.
Gdzie mogę znaleźć odpowiedź, by wrócić do prawdy?
Ulotność rozpraszających się spiral, wszystko jest przerażające.
Błądząc, wyryłem odpowiedź zrodzoną w moim własnym sercu.
Drżę na myśl, że możesz należeć do kogoś innego.
Trzymałem cię w ramionach, patrząc na migoczącą mgiełkę ciepła, niosącą cały mój smutek na wietrze.
Jeśli teraz mielibyśmy się od siebie oddalić,
Czuję, że się złamię.
Przeraża mnie to przeczucie.
Chciałem tylko, żeby czas się zatrzymał.
Ulotność rozpraszających się spiral, wszystko jest przerażające.
Błądząc, wyryłem odpowiedź zrodzoną w moim własnym sercu.
Udawałem, że to nie pożegnanie i patrzyłem w niebo.
Twoja sylwetka, tęskniąca za mną, odbiła się w moich oczach, lecz nigdy się nie odwróciłaś.
Drżę na myśl, że możesz należeć do kogoś innego.
Trzymałem cię w ramionach, patrząc na migoczącą mgiełkę ciepła, niosącą cały mój smutek na wietrze.
Jeśli teraz mielibyśmy się od siebie oddalić,
Czuję, że się złamię.
Przeraża mnie to przeczucie.
Chciałem tylko, żeby czas się zatrzymał.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz